با دیدن یا شنیدن واژه‌ی «رَءُوفٌ رَحِيمٌ» یاد چه کسی می‌افتیم، جز خدای رئوف و رحیم؟ البته که معنایش را فهم و درک نمی‌کنیم ولی می‌دانیم صحبت از یکجور محبت و بخشش و مهربانی و لطف و کَرَمِ بی حد و حصر در شأن ربوبیت است. و خودش هم اصرار داشته که خود را اینگونه توصیف بفرماید: «إِنَّ اللَّهَ بِالنَّاسِ لَرَءُوفٌ رَحِيمٌ»⁽¹⁾

اما چگونه یک نفر به جایگاهی می‌رسد که خدای رئوف و رحیم، عینا صفت خود را درباره‌ی او به کار ببندد و بفرماید: «بِالْمُؤْمِنِينَ رَءُوفٌ رَحِيمٌ»؟⁽²⁾

سلام و درود خدا بر آن مهربانِ رئوفی که ما را بیشتر از خودمان دوست داشت و پیام‌آور مهربانی‌های بی حد و بی منت بود.

1) سوره حج، آیه 65

2) سوره توبه، آیه 128